zondag 01 januari 2012 09:47

Vaak hoor ik het…. Gedogen is het toestaan van iets wat eigenlijk verboden is. Ik vind het  wel iets hebben. Net of je een geheim bewaart, maar iedereen weet dat er iets verkeerds gebeurt. En dan hoort er vaak bij: ‘lijdzaam toezien, oogluikend toestaan’.

Toen Willem Duys eens op TV zei dat hij de aanrander van zijn kind dood zou schoppen, waren de meningen sterk verdeeld… Van stem des volks tot grote schande.

Toen Coen Moulijn onderuit werd geschoffeld tegen Real Madrid nam hij zelf wraak. Je mocht nu eenmaal niet aan ons aller Coentje zitten…. Dus liepen de meningen over die actie sterk uiteen.  Het woord ‘gedogen’ werd in die jaren nog niet gebezigd. Tegenwoordig blijkt dat het ‘gedogen’ eigenlijk niet meer kan.

Het kan ook veel narigheid en frustratie opleveren.

Worden de vogeltjes van de buren tijdens het fluiten lekker warm gehouden door de elektra die je met zijn allen betaalt van de algemene energiekosten is dat nog geen probleem.

En als anderen de vrieskist in de schuur hebben…  is al wat minder…maar we  gedogen het nog.

Maar als er nu wietplantjes of ander spul verbouwd worden;  wat als een bijna ex nog even in de schuur mag overnachten bij gebrek aan beter.

Als je er dan wat van zou zeggen, verlink je op dat moment ook alle andere ‘gedoog-toestanden’. Dus houden we maar de mond. Zo blijft er steeds meer onder de mantel der liefde verborgen. En worden we geroemd om de Nederlandse tolerantie. Terwijl we er eigenlijk met zijn allen behoorlijk van balen.

Het liefst onze bek eens opentrokken over alle wantoestanden.

Terwijl de meeste zaken netjes bij wet, contract, etc. geregeld zijn, voelen wij ons verplicht

omwille van de lieve vrede steeds meer te gedogen.

I.p.v. strengere controles op naleving van de regels, krijgt steeds meer de techniek de overhand om ook zonder nadere gegevens  te hoeven verstrekken verdachte zaken te melden. We dwalen af van het idee van veiligheid, normen en waarden. Met veel pijn en moeite hebben we geleerd wat het is om in een democratie te leven.Ik ga u niet verwijzen naar allerlei moeilijke boeken of reportages.

Luister eens gewoon naar de muziek, en vooral de teksten uit uw eigen cultuur. Kijk, hoe uw dorp vroeger was, hoe we leefden. Ook toen werd er ‘gedoogd’, maar op een andere manier. Mensen corrigeerden elkaar, hielpen elkaar. Kunnen we een hoop van leren, en we hoeven het niet net zo te doen als toen.

Maar de boodschap was anders, de intentie. En het klinkt nog leuk ook.

Hans de Ridder

 

< Vorige		Volgende >