maandag 03 oktober 2011 12:28

Het zal de regelmatige televisiekijker niet ontgaan dat er deze maand wordt teruggeblikt op zestig jaar Nederlandse tv. Terugblikken roept veel herinneringen op. Ik denk daarbij weer aan het moment dat vader vol trots vertelde een televisietoestel te hebben gekocht.

Het moet in 1954 zijn geweest want de wereldkampioenschappen voetbal in Zwitserland heb ik nog via een TV toestel in de etalage moeten volgen.

 

Het was een kolossaal apparaat, gekocht bij Den Duijn, elektrozaak een straatje verder. Het had  maar een paar zenders, zwart/wit beeld en je moest er naar toe lopen om het toestel te bedienen.

Vaak 'sneeuwde' het beeld. Vader ging dan het dak op, sleutelde een beetje aan de antenne en voila, er was weer beeld. Het gezelligste was altijd de zaterdag, als mijn jongste broertjesen zusjes allemaal in de 'teil' waren schoon geboend. Zelf ging ik naar het badhuis van de nabijgelegen gasfabriek. Naast elkaar zat het jonge spul op de bank met natte haartjes en in pyjama voor de buis. Ze keken naar Pipo de Clown, Swiebertje, Mister Ed of Stuif es in. Belle en Sébastien, een Franse serie over een jongetje met zijn hond, volgens mij op de zondagavond. Vooral de titelsong, gezongen door een jongetje met' een heel hoog stemmetje zit in mijn geheugen gebrand. Als ze 't nu terug zouden zien, zou 't waarschijnlijk tegenvallen maar toen verheugden ze zich er altijd op.

“Wat zou ik ‘t graag nog eens terug willen zien,” zei mijn jongste zus onlangs. “Allereerst Peyton Place met de hartenveroveraar dokter Rossi. Catweazle, de griezelige maar toch aardige tovenaar, de familie Knots met Tante Tri en haar kloddertje roze hierrrr, kloddertje roze daarrr. Of Hey, Hey, we're the Monkees. The Onedin Line en Sil de Strandjutter, alleen al die muziek, wauw!”

Ik herinner me nog dat mijn broers en zusjes de openingstune van series zoals de zoetsappige serie De Waltons, Bonanza met Hoss, Little joe en Hop Sing, de kok van Ponderosa, (Tuuterdetuut, tuuterdetuut, Bonanzaaaaaaaa), altijd hardop meezongen.

De Partridge family en Little House on the Prairie. Volgens mijn zus: ”Gezinnen waar nooit een onvertogen woord viel, om jaloers op te worden. De families uit Dallas en Dynasty daarentegen gunden elkaar het licht in de ogen niet en ook dat was wel weer leuk om te zien.”

Kan zo nog wel een poosje doorgaan, maar sluit af met: "En dan nu knus naar jullie warme nestjes en denk erom: oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap lekker."

Hans Roelofs

 

< Vorige		Volgende >