Zestig jaar TV-nostalgie

zondag 27 november 2011 09:21

Het zal de regelmatige televisiekijker niet zijn ontgaan dat er dit jaar werd teruggeblikt op zestig jaar Nederlandse tv. Terugblikken roept veel herinneringen op. Ik denk daarbij weer aan het moment dat vader vol trots vertelde een televisietoestel te hebben gekocht.

Het moet in 1954 zijn geweest want de wereldkampioenschappen voetbal in Zwitserland heb ik nog via een TV toestel in de etalage moeten volgen en ik was nog niet in militaire dienst. Het was een kolossaal apparaat, gekocht bij een elektrozaak in onze straat. Het had maar een paar zenders, zwart/wit beeld en je moest er naar toe lopen om het toestel te bedienen. Vaak 'sneeuwde' het beeld. Vader ging dan het dak op, sleutelde een beetje aan de antenne en voilà, er was weer beeld.

Het gezelligste vond ik altijd de zaterdag, als mijn jongste broertjes en zusjes in de 'badkuup' waren geweest. Naast elkaar op de bank met natte haartjes en in pyjama voor de buis. Ze keken naar Pipo de Clown, Swiebertje, Mister Ed of Stuif es in. Belle en Sébastien, een Franse serie over een jongetje met zijn hond, volgens mij op de zondagavond, vonden ze geweldig. De titelsong, gezongen door een jongetje met een hoog stemmetje kan ik me ook nog goed herinneren. Als ik 't nu terug zou zien, zou 't waarschijnlijk tegenvallen maar toen verheugde het gezin zich er altijd op.

Met weemoed denk ik nog wel eens aan die tijd. Allereerst Peyton Place met dokter Rossi. Catweazle, de griezelige tovenaar, de familie Knots met Tante Tri en haar kloddertje roze hierrrr, kloddertje roze daarrr.  Of Hey, Hey, we're the Monkees. The Onedin Line en Sil de Strandjutter, alleen al die muziek!

En dan de 'ideale' filmgezinnen, zoals De Waltons. De zoetsappige John-Boy met z'n moedervlek op de wang (goodnight Elisabeth, goodnight Jim-Bob, goodnight John-Boy ... brrr). Bonanza met Hoss, Little joe en Hop Sing, de kok van Ponderosa. Tuuterdetuut, tuuterdetuut, Bonanzaaaaaaaa, zongen ze altijd mee als de aflevering begon.

De Partridge family en Little House on the Prairie. Gezinnen waar nooit een onvertogen woord viel, om jaloers op te worden. De families uit Dallas en Dynasty daarentegen gunden elkaar het licht in de ogen niet en ook dat was wel weer aardig om te zien.

Kan zo nog wel een poosje doorgaan, maar sluit af met de afkondiging van de Fabeltjeskrant: "En dan nu knus naar jullie warme nestjes en denk erom: oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap lekker."

Hans Roelofs

Zie ook: www.pluskrant.nl