Onbekommerd

dinsdag 29 november 2011 08:37

haar rotte gebit, haar aan aardgas

stervende bomen, haar onrein water

waarin de zon zich weerkaatst.

Uit ontelbare vervuilde neusgaten

blaast ze kwaadsappige dampen

over haar daken vol televisie-antennes

en duiven, waarboven de hemel

licht wordt en weer donker, sterren

balanceren een paar minuten op de spits

van een kerktoren, carillons

mengen hun valse stemmen in

de oorverdovende musique concrète

van auto’s, ambulances, pneumatische

boren, sloophamers, hei-installaties

en overal kruipen mensen in en uit

de schulp van hun huis, hun krot,

hun dierbare, gehate puinhoop.

Hanny Michaelis (1922-2007)

uit: Wegdraven naar een nieuw Utopia (1971)